تازه ترین اخبار نجومی جهان
منجمان به بهترين شواهد ممكن، از خارج شدن ماده از يك ستاره جوان در حال شكل گيري دست يافتهاند. اين مواد به صورت مارپيچ به سمت بيرون ستاره در چرخش است و به شكل جتهاي فواره مانندي از آن خارج ميشود. حركت مارپيچي جتها به ستاره كمك ميكند تا با جذب اندازه حركت زاويهاي از ديسك برافزايشي احاطه كنندهي آن رشد كرده و بزرگتر شود. «كيژو ژانگ»(Qizhou Zhang) منجم مركز اخترفزيكي هاروارد-اسميت سونيان ميگويد:"نظريهپردازان ميدانند كه يك ستاره به هنگام شكلگيري بايد اندازه حركت زاويهاي از دست دهد و اكنون ما شواهدي را مشاهده ميكنيم كه اين نظريه را تاييد ميكند".
اندازه حركت زاويهاي تمايلي است كه اجرام در حال چرخش براي ادامهي حركت چرخشي از خود نشان ميدهند. اين تمايل به شكلگيري اوليه ستاره مربوط ميشود زيرا يك ستاره در مركز يك صفحهي در حال چرخش از گاز هيدروژن تشكيل ميشود. ستاره با جذب بيشتر ماده از اين صفحه رشد كرده و تا زماني كه گاز، اندازه حركت اضافي خود را آزاد نكند نميتواند به یک ستاره تبدیل شود.
با نزديك شدن هيدروژن به ستاره، بخشي از آن بصورت قائم بر ديسك و در خلاف جهت (مانند خارج شدن آب از لوله آتش نشاني) همچون يك جت از دو طرف به بيرون پرتاب ميشود. اگر گاز حول محور جت، حركت مارپيچي داشته باشد آنگاه هنگام خروج از ستاره با خود اندازه حركت زاويهاي به همراه خواهد داشت و موجب میشود بخشی از اندازه حرکت ستاره از دست برود.
يك تيم بين المللي از منجمان به استفاده از آرايهي زيرميليمتري (SMA)، جرمي را به اسم «هربيگ-هارو ۲۱۱»(HH۲۱۱) در فاصلهي ۱۰۰۰ سال نوري در صورت فلكي برساووش مشاهده كردند.HH۲۱۱ يك جت دوقطبي است كه با سرعت مافوق صوت در فضاي ميان ستارهاي حركت ميكند. پيش ستارهي مركزي كه جرمش ۶ درصد جرم خورشيد است ۲۰۰۰۰ هزار سال عمر دارد و در نهايت به اندازهي ستارهاي مانند خورشيد خواهد شد. منجمان دلايل واضحي براي چرخش در جت دوقطبي پيدا كردند. گاز داخل جت همزمان با اينكه با سرعت بيش از ۴۸۲۷ كيلومتر در ساعت به اطراف ميچرخد، با سرعت ۳۲۲۰۰۰ كيلومتر بر ساعت نيز از ستاره به بيرون پرتاب ميشود.
ژانگ چنين توصيف ميكند كه:"HH۲۱۱ در اصل يك گرداب معكوس است و بجاي اينكه شاهد چرخش آب به اطراف و پايين آمدنش بطرف گودي پايين باشيم، ميبينيم كه گاز درون آن به سمت بيرون چرخيده و خارج ميشود".
در آيندهي دورتر، رصدخانههاي زميني جديد نگاه تیزبین خود را به اين ستاره و ستارگان تازه متولد ديگر معطوف خواهند كرد.
۳۰ سال و ۱۰ روز بعد، در ۳۰ آگوست ۲۰۰۷، ویجر۲ از مرزهای منظومه شمسی گذشت. این فضاپیما دومین ساخته دست بشری است که در این فاصله از زمین قرار میگیرد.
پیش از این ویجر ۱ از این مرز گذشته بود.در زمان گذر ویجر ۱ از این مرز، سیگنالهای ارسالی این فضاپیما از دست رفتند. در آن زمان، تمامی رادیو تلسکوپها در حال کار در سایر پروژهها بودند. به همین دلیل، دانشمندان نتوانستند اطلاعات موردنظر را به دست بیاورند.
وجود میدان مغناطیسی قوی و سردتر بودن خارج این مرز به اندازه ۱۰ برابر کمتر از میزان پیش بینی شده، از نتایج عجیب به دست آمده به وسیلهی ویجر ۲ هستند.
ضربهی پایانی(Termination Shock) به فاصلهای از خورشید گفته میشود که تأثیر بادهای خورشید با محیط میان ستارهای خنثی میشود. در جهت حرکت ویجر ۲ این مرز در فاصلهی تقریبی ۸۴ واحد نجومی از خورشید قرار دارد. البته در جهت حرکت ویجر ۱، این فاصله ۱۰ واحد نجومی کمتر بود که نشان دهندهی آن است که مرزهای سامانهی خورشیدی ما متقارن نیست و در اثر بادهای میان ستارهای نامتقارن شده است.
به این ترتیب، به بیانی میتوان گفت که ویجر ۲ مرزهای منظومه خورشیدی ما را گسسته است.
ماموريتهاي ويجر اطلاعات بسيار زيادي دربارهي سيارات خارجي منظومهي شمسي در اختيار دانشمندان قرار دادند. در حال حاضر اکثر اطلاعاتي که از سيارات اورانوس و نپتون داريم، حاصل کار اين دو فضاپيماست. 
نمايي خيالي از پيش ستارهي درحال شکل گيري و جتهاي آن
جتهاي خارج شده از ستاره. رنگ آبي متعلق به جتي است که به ما نزديک ميشود و قرمز نشان دهندهي جت دور شونده است. جتها با برخورد به مولکولهاي هيدروژن اطراف آن ها را برانگيخته ميکنند.
مسير حرکت ويجرها و تعاريف مختلف مرزهاي منظومهي شمسي
پرتاب ويجر ۲ در سال ۱۹۷۷
| قالب جدید وبلاگ پیچك دات نت |
درباره سايت
منوی سايت
نويسنده سايت
آرشيو سايت
موضوعات سايت
پيوند ها
اختصاصی ويژه
طراح قالب
امكانات سايت