قطر دهانه‌ی برخوردی مذکور ۲۰ متر و عمق آن ۵ متر است. دانشمندان عامل شهاب سنگی به وجود آورنده‌ی آن را تایید کرده اند. محل این برخورد در دامنه‌ی رشته کوه‌های آند و در نزدیکی مرز بولیوی است.

«جاستینا لیماچ»(Justina Limache) يکي از اهالي ۷۴ ساله می‌گوید هنگامی که صدای غرش وحشتناکی را شنیده است به سرعت گله‌ی خود را ترک کرده و به داخل خانه٬ پیش نوه‌ی ۸ ساله‌ی خود شتافته است. وی می‌گوید بعد از برخورد شهاب‌سنگ٬ تا چند دقیقه بارانی از سنگ‌های کوچک بر سقف منزلش می‌باریده است و وی گمان کرده که هر لحظه امکان ریختن سقف وجود دارد.

«مودستو مونتویا»(Modesto Montoya)٬ یکی از اعضای تیم پزشکی محل می گوید:" احتمالا ترس علائم بیماری را تشدید کرده است."

در خانواده‌هایی که در نزدیکی محل برخورد زندگی می کنند هیچ اثری از آلودگی رادیو اکتیو دیده نمی‌شود. با این وجود نمونه هایی از خون٬ ادرار و موی افراد برای بررسی‌های بیش تر گرفته شده است.

بررسی‌های بیش تر درباره ی چگونگی آزاد شدن گازهای احتمالی و منشا حوادث پیش آمده٬ ادامه دارد.

به احتمال زياد با برخورد شهاب سنگ به سطح٬ مواد معدني زير سطح مانند گوگرد و آرسنيک گرم و تبخير  و در نتيجه باعث بروز علائم بيماري شده‌اند.

منابع: BBC

به گزارش سازمان فضایی اروپا٬ با گذر فضاپیمای کاسینی از فراز قمر دو چهره زحل، «یاپتوس»(Iapetus)، که در تاریخ ۱۹ شهریور انجام شد٬ صدها عکس از سطح این قمر تهیه شده است و دانشمندان این ماموریت را برآن داشته که بر روی این قمر مطالعات بسیار بیشتری انجام دهند.

برآمدگي مرکزي ياپتوس شکلي گردو مانند به آن داده است

عکس‌ها سه شنبه هفته‌ی گذشته به زمین ارسال شد و در روز چهارشنبه٬ سازمان فضایی اروپا عکس‌های سطح این قمر را که به شدت مورد برخورد اجرام فضایی قرار گرفته است منتشر کرد.

تضاد شديد رنگ‌هاي سياه و سفيد در سطح يخ زده‌ي ياپتوس

برخوردها در امتداد لبه کوهها نسبت به مناطق دیگر این قمر از تراکم بیشتر برخوردار هستند. با دریافت این عکس‌ها بیشتر مطالعات بر روی کوه‌های مرتفعی به ارتفاع ۲۰ کیلومتر متمرکز شده است که با ادامه یافتن در امتداد استوا، ظاهر این قمر را همانند یک گردو کرده‌اند.

«تیلمن دنک»(Tilmann Denk)٬ یکی از دانشمندان ماموریت کاسینی در برلین و مسئول برنامه ریزی برای گرفتن تصاویر ماموریت کاسینی، می‌گوید:" عکس‌های ارسال شده از فضاپیمای کاسینی حیرت انگیز هستند. هر عکس جذابیت خود را دارد. من هفت سال منتظر چنین عکس‌هایی بودم و هم اکنون آن ها را در مقابل خود می‌بینم."

گذر امسال فضاپیمای کاسینی بر فراز یاپتوس٬ نسبت به گذر سال ۲۰۰۴، در حدود ۱۰۰ بار نزدیک‌تر بود و در آن فضاپیمای کاسینی از ارتفاع ۱۶۴۰ کیلومتری سطح این قمر گذر کرد. شکل نامنظم و گردو مانند یاپتوس، کوه‌هایی که بیشتر در امتداد استوای این قمر واقع شده‌اند و میزان درخشندگی سطح یاپتوس از اسرار این قمر به شمار می‌روند و دانشمندان در تلاش‌اند تا بتوانند این اسرار را حل کنند.

تضاد شديد رنگ‌هاي سياه و سفيد در سطح يخ زده‌ي ياپتوس

«کارولين پورکو»(Carolyn Porco)، رهبر تیم عکس‌برداری کاسینی در موسسه‌ علوم فضایی آمریکا می‌گوید:"پرواز کاسینی بر فراز یاپتوس همانند سقوط آزادی بدون توقف بود که در انتهای آن متوجه شدیم از فراز سرزمیني شگفت انگیز عبور کرده‌ایم. کم‌تر مکانی در منظومه‌ی شمسی دارای سطحی این‌گونه٬ با تضاد شدید بین رنگ‌های سیاه و سفید است .

«تورنس جانسون»(Torrence Johnson) یکی از اعضای تیم عکاسی کاسینی می‌گوید:" یاپتوس پنجره‌ای است که زمان گذشته را به ما نشان می‌دهد و ما را در درک بهتر چگونگی تحول منظومه شمسی در بیش از چهار میلیارد سال قبل کمک می‌کند.  سطح دست نخورده‌ي يخي اين قمر امکان مطالعه ما را در تاریخ منظومه‌ی شمسی فراهم می‌کند."

دهانه‌هاي برخوردي در دامنه‌ي کوه‌ها

عکس‌های فضاپیمای کاسینی، ما را در شناخت بهتر ترکیبات شیمیایی این سطح اسرارآمیز یاری خواهد کرد. به کمک این عکس‌ها ما می‌توانیم به دنبال جوی رقیق یا فوران‌های گازی سطحی باشیم و دمای شب هنگام این قمر را تخمین بزنیم.

  منبعhttp://nojum.ir/news/articles/509

تصویر بزرگتر

سحابی های سیاره نما، برخی از زیبا ترین اجرام در عالم به شمار می آیند. مراقب باشید تا نام آنها شما را دچار اشتباه نسازد، آنها هیچ نسبتی با سیارات ندارند. آنها زمانی شکل می گیرند که، ستاره به پایان عمرش نزدیک شده، لذا به تدریج لایه های بیرونی خود را از دست می دهد و گازهایش در فضا پخش می شوند. تصاویر فوق نیز چهار عکس متفاوت و بسیار خوب از همین اجرام را نشان می دهد که به تازگی از سوی تلسکوپ فضایی هابل منتشر شده اند.

هنگامی که ستاره ای مانند خورشید ما به پایان عمر طولانی خویش نزدیک می شود، لایه های سطحی خود را به گونه ای مهیج به بیرون پرتاب می کند. نور فرابنفش از ستاره، سبب درخشش مواد آن، و همچنبن باعث ثبت در عکس هابل شده است. همچنین این طیف الکترومغناطیسی ابرهای حاوی مواد را پراکنده٬ و آنها را به طرف خارج هدایت می کند، و در نهایت، موارد در فضای بیکران عالم پخش و به مرور ناپدید می شوند.

اگرچه انرژی موجود در ستاره به آن عمری 10 بیلیون ساله می بخشد، اما این سحابی های سیاره نما تنها بعد از 10000 سال به پایان عمر خویش رسیده اند.

در این عکس هابل چهار سحابی سیاره نما ثبت شده است.

در قسمت بالا سمت چپ  سحابی He2-47 را ملاحظه می کنید که با نام " ستاره دریایی" (starfish)، نیز شناخته می شود، دلیل این نامگذاری، شکل ظاهری سحابی است. سحابی ستاره دریایی دارای شش گوشه است که اشاره ای بر این موضوع است: ستاره اصلی، سه بار و در سه جهت متفاوت مواد را به بیرون پرتاب کرده است. که در هر کدام از این بیرون ریزی ها نیز، 2 جت، حاوی ماده از ستاره خارج شده است.

بالا سمت راست سحابی NGC5315 را با ساختاری مانند حرف X ، مشاهده می کنید. در مقایسه با سحابی قبلی، این یکی دارای دو بیرون ریزی متفاوت بوده است، که در آن هنگام، دو جت آتشین از مواد ستاره ، در دو جهت مخالف، به بیرون پرتاب شده اند.

سحابی بعدی که در سمت چپ، پایین قرار دارد با نام IC4593 شناخته می شود، این سحابی در شمال صورت فلکی جاثی واقع است، توضیحات خوبی به قلم " فیل پلیت" (Phil Plait ) در مورد این سحابی نوشته شده که می توانید آن را از اینجا دریافت کنید.

و در آخر NGC5307 در قسمت پایین، سمت راست قرار دارد، این سحابی دارای طرحی مارپیچی و زیبا است. ستاره در حال مرگ این سحابی توانایی مملموسی در چرخش داشته است این در حالی است که همزمان با چرخشش، گازهایش را نیز به سمت بیرون پرتاب کرده و سبب تشکیل این ساختار چند جزئی شده است.

منابع:پارس اسکای

به نظر می‌رسد ردپای شهاب سنگی که احتمالا در حدود ۶۵ میلیون سال قبل دایناسورها و اکثر گونه‌های دیگر حیات در زمین را منقرض کرد، در کمربند سیارک‌ها باقی مانده است.

تحقیقات گروه مشترکی از «موسسه تحقیقات جنوب غربی»(Southwest Research Institute) آمریکا و دانشگاه «چارلز»(Charles) در پراگ، نشان می‌دهد که منشا دهانه «چیکسولاب»(Chicxulub) در شبه جزیره یوکاتان و دهانه «تیکو» در ماه، تکه تکه شدن سیارک «باپتیستینا»(Baptistina) در اثر برخورد با سیارکی دیگر بوده است.

این محققان مشاهدات رصدی و محاسبات ریاضی را به کار گرفته‌اند تا گذشته باپتیستینا و عواقب تکه تکه شدن آن را بررسی کنند. این درحالی است که تنها قسمتی از کار آنان بررسی تاثیرات این واقعه بر زمین و ماه است.

به نظر می‌رسد باپتیستینا که نمونه‌ای از سیارک‌های کاندوریتی کربنی با قطری معادل ۱۷۰ کیلومتر است، از برخورد سیارکی ۶۰ کیلومتری با جسم مادر خود به وجود آمده باشد. ظاهرا این برخورد «خانواده سیارکی باپتیستینا» را به وجود آورده که شامل تعدادی خرده سیارک مشابه با مداری یکسان است. شبیه سازی‌های این گروه، وجود حدود ۳۰۰ جرم با قطر بیشتر از ۱۰ کیلومتر و ۱۴۰۰۰۰ جرم با قطر بیشتر از ۱کیلومتر را در این مجموعه پیش‌بینی می‌کند.

مدار این خرده سیارک‌ها ،بعد از تشکیل، بر اثر جذب و آزاد کردن نور خورشید به صورت گرما٬ بازتر می‌شود. به اعتقاد دکتر «باتک»(Bottke)، پژوهشگر آزمایشگاه تحقیقاتی جنوب غربی، شبیه سازی دقیق این پدیده‌ها و محاسبه مسافتی که هر جرم طی کرده است، نشان می‌دهد که باپتیستینا ۱۶۰ میلیون سال قبل شکسته شده است.

افزایش تدریجی این گروه سبب شده که تعدادی از آن‌ها از کمربند سیارک‌ها به بیرون پرتاب شوند و در مسیر مدار زمین قرار گیرند. محاسبات دانشمندان نشان داده است که در حدود ۲۰ درصد اعضای این خانواده به این ترتیب از آن جدا شده‌اند و در حدود ۲ درصد اجرام جدا شده در مسیر زمین قرار گرفته‌اند. بنابر این تعداد سیارک‌های مهاجم به زمین بسیار افزایش پیدا کرده است.

آمار به دست آمده نشان می دهد که آهنگ ایجاد دهانه‌های بزرگ در ماه و زمین در بازه ۱۰۰ تا ۱۵۰ میلیون سال قبل دوبرابر شده است. دکتر «نسورنی»(Nesvorny) از مرکز جنوب غربی آمریکا می‌گوید:"خرد شدن باپتیستینا در ۱۰۰ میلیون سال گذشته، برای مدتی طولانی منشا برخوردهای فضایی با زمین شد. به نظر می‌رسد که این وقایع مطابقت زمانی خوبی با هم دارند."

دکتر باتک می‌گوید:" ما امروز در پایان این دوره از برخوردها هستیم. شبیه سازی های ما نشان می‌دهند که در حدود ۲۰درصد از سیارک‌های نزدیک زمین (NEO) در گذشته در خانواده باپتیستینا بوده‌اند.

این گروه، سپس با استفاده از شبیه سازی‌های رایانه‌ای به دنبال منشا دهانه‌های چیکسولاب(در زمین) و تیکو (در ماه) رفتند. بسیاری معتقدند که دهانه چیکسولاب، ۶۵ میلیون سال قبل در برخورد «کی-تی»(KT) که منجر به انقراض نسل دایناسورها شد، به وجود آمده است. این گروه نشان داد که به احتمال بسیار زیاد منشا هر دو دهانه از خانواده باپتیستینا است. البته همان‌طور که دکتر «وکروهیلکی»(Vokrouhlicky) از دانشگاه پراگ می‌گوید، این احتمال برای تیکو کمتر است. دانشمندان این احتمال برای چیکسولاب را حدود ۹۰درصد و برای تیکو حدود ۷۰ درصد می‌دانند.

از سوی دیگر،دکتر باتک از رابطه کمربند سیارک‌ها و شرایط طبیعی زمین می‌گوید:"احتمالا حوادث بیشتری در کمربند سیارک‌ها با اتفاقات زمین، ماه و دیگر سیارات مرتبط است. ما در جستجوی آن‌ها هستیم."

نتایج این بررسی‌ها در شماره سپتامبر نشریه نیچر منتشر شده است.

منبع:http://nojum.ir/news/articles/504