قطر دهانه‌ی برخوردی مذکور ۲۰ متر و عمق آن ۵ متر است. دانشمندان عامل شهاب سنگی به وجود آورنده‌ی آن را تایید کرده اند. محل این برخورد در دامنه‌ی رشته کوه‌های آند و در نزدیکی مرز بولیوی است.

«جاستینا لیماچ»(Justina Limache) يکي از اهالي ۷۴ ساله می‌گوید هنگامی که صدای غرش وحشتناکی را شنیده است به سرعت گله‌ی خود را ترک کرده و به داخل خانه٬ پیش نوه‌ی ۸ ساله‌ی خود شتافته است. وی می‌گوید بعد از برخورد شهاب‌سنگ٬ تا چند دقیقه بارانی از سنگ‌های کوچک بر سقف منزلش می‌باریده است و وی گمان کرده که هر لحظه امکان ریختن سقف وجود دارد.

«مودستو مونتویا»(Modesto Montoya)٬ یکی از اعضای تیم پزشکی محل می گوید:" احتمالا ترس علائم بیماری را تشدید کرده است."

در خانواده‌هایی که در نزدیکی محل برخورد زندگی می کنند هیچ اثری از آلودگی رادیو اکتیو دیده نمی‌شود. با این وجود نمونه هایی از خون٬ ادرار و موی افراد برای بررسی‌های بیش تر گرفته شده است.

بررسی‌های بیش تر درباره ی چگونگی آزاد شدن گازهای احتمالی و منشا حوادث پیش آمده٬ ادامه دارد.

به احتمال زياد با برخورد شهاب سنگ به سطح٬ مواد معدني زير سطح مانند گوگرد و آرسنيک گرم و تبخير  و در نتيجه باعث بروز علائم بيماري شده‌اند.

منابع: BBC

به گزارش سازمان فضایی اروپا٬ با گذر فضاپیمای کاسینی از فراز قمر دو چهره زحل، «یاپتوس»(Iapetus)، که در تاریخ ۱۹ شهریور انجام شد٬ صدها عکس از سطح این قمر تهیه شده است و دانشمندان این ماموریت را برآن داشته که بر روی این قمر مطالعات بسیار بیشتری انجام دهند.

برآمدگي مرکزي ياپتوس شکلي گردو مانند به آن داده است

عکس‌ها سه شنبه هفته‌ی گذشته به زمین ارسال شد و در روز چهارشنبه٬ سازمان فضایی اروپا عکس‌های سطح این قمر را که به شدت مورد برخورد اجرام فضایی قرار گرفته است منتشر کرد.

تضاد شديد رنگ‌هاي سياه و سفيد در سطح يخ زده‌ي ياپتوس

برخوردها در امتداد لبه کوهها نسبت به مناطق دیگر این قمر از تراکم بیشتر برخوردار هستند. با دریافت این عکس‌ها بیشتر مطالعات بر روی کوه‌های مرتفعی به ارتفاع ۲۰ کیلومتر متمرکز شده است که با ادامه یافتن در امتداد استوا، ظاهر این قمر را همانند یک گردو کرده‌اند.

«تیلمن دنک»(Tilmann Denk)٬ یکی از دانشمندان ماموریت کاسینی در برلین و مسئول برنامه ریزی برای گرفتن تصاویر ماموریت کاسینی، می‌گوید:" عکس‌های ارسال شده از فضاپیمای کاسینی حیرت انگیز هستند. هر عکس جذابیت خود را دارد. من هفت سال منتظر چنین عکس‌هایی بودم و هم اکنون آن ها را در مقابل خود می‌بینم."

گذر امسال فضاپیمای کاسینی بر فراز یاپتوس٬ نسبت به گذر سال ۲۰۰۴، در حدود ۱۰۰ بار نزدیک‌تر بود و در آن فضاپیمای کاسینی از ارتفاع ۱۶۴۰ کیلومتری سطح این قمر گذر کرد. شکل نامنظم و گردو مانند یاپتوس، کوه‌هایی که بیشتر در امتداد استوای این قمر واقع شده‌اند و میزان درخشندگی سطح یاپتوس از اسرار این قمر به شمار می‌روند و دانشمندان در تلاش‌اند تا بتوانند این اسرار را حل کنند.

تضاد شديد رنگ‌هاي سياه و سفيد در سطح يخ زده‌ي ياپتوس

«کارولين پورکو»(Carolyn Porco)، رهبر تیم عکس‌برداری کاسینی در موسسه‌ علوم فضایی آمریکا می‌گوید:"پرواز کاسینی بر فراز یاپتوس همانند سقوط آزادی بدون توقف بود که در انتهای آن متوجه شدیم از فراز سرزمیني شگفت انگیز عبور کرده‌ایم. کم‌تر مکانی در منظومه‌ی شمسی دارای سطحی این‌گونه٬ با تضاد شدید بین رنگ‌های سیاه و سفید است .

«تورنس جانسون»(Torrence Johnson) یکی از اعضای تیم عکاسی کاسینی می‌گوید:" یاپتوس پنجره‌ای است که زمان گذشته را به ما نشان می‌دهد و ما را در درک بهتر چگونگی تحول منظومه شمسی در بیش از چهار میلیارد سال قبل کمک می‌کند.  سطح دست نخورده‌ي يخي اين قمر امکان مطالعه ما را در تاریخ منظومه‌ی شمسی فراهم می‌کند."

دهانه‌هاي برخوردي در دامنه‌ي کوه‌ها

عکس‌های فضاپیمای کاسینی، ما را در شناخت بهتر ترکیبات شیمیایی این سطح اسرارآمیز یاری خواهد کرد. به کمک این عکس‌ها ما می‌توانیم به دنبال جوی رقیق یا فوران‌های گازی سطحی باشیم و دمای شب هنگام این قمر را تخمین بزنیم.

  منبعhttp://nojum.ir/news/articles/509

تصویر بزرگتر

سحابی های سیاره نما، برخی از زیبا ترین اجرام در عالم به شمار می آیند. مراقب باشید تا نام آنها شما را دچار اشتباه نسازد، آنها هیچ نسبتی با سیارات ندارند. آنها زمانی شکل می گیرند که، ستاره به پایان عمرش نزدیک شده، لذا به تدریج لایه های بیرونی خود را از دست می دهد و گازهایش در فضا پخش می شوند. تصاویر فوق نیز چهار عکس متفاوت و بسیار خوب از همین اجرام را نشان می دهد که به تازگی از سوی تلسکوپ فضایی هابل منتشر شده اند.

هنگامی که ستاره ای مانند خورشید ما به پایان عمر طولانی خویش نزدیک می شود، لایه های سطحی خود را به گونه ای مهیج به بیرون پرتاب می کند. نور فرابنفش از ستاره، سبب درخشش مواد آن، و همچنبن باعث ثبت در عکس هابل شده است. همچنین این طیف الکترومغناطیسی ابرهای حاوی مواد را پراکنده٬ و آنها را به طرف خارج هدایت می کند، و در نهایت، موارد در فضای بیکران عالم پخش و به مرور ناپدید می شوند.

اگرچه انرژی موجود در ستاره به آن عمری 10 بیلیون ساله می بخشد، اما این سحابی های سیاره نما تنها بعد از 10000 سال به پایان عمر خویش رسیده اند.

در این عکس هابل چهار سحابی سیاره نما ثبت شده است.

در قسمت بالا سمت چپ  سحابی He2-47 را ملاحظه می کنید که با نام " ستاره دریایی" (starfish)، نیز شناخته می شود، دلیل این نامگذاری، شکل ظاهری سحابی است. سحابی ستاره دریایی دارای شش گوشه است که اشاره ای بر این موضوع است: ستاره اصلی، سه بار و در سه جهت متفاوت مواد را به بیرون پرتاب کرده است. که در هر کدام از این بیرون ریزی ها نیز، 2 جت، حاوی ماده از ستاره خارج شده است.

بالا سمت راست سحابی NGC5315 را با ساختاری مانند حرف X ، مشاهده می کنید. در مقایسه با سحابی قبلی، این یکی دارای دو بیرون ریزی متفاوت بوده است، که در آن هنگام، دو جت آتشین از مواد ستاره ، در دو جهت مخالف، به بیرون پرتاب شده اند.

سحابی بعدی که در سمت چپ، پایین قرار دارد با نام IC4593 شناخته می شود، این سحابی در شمال صورت فلکی جاثی واقع است، توضیحات خوبی به قلم " فیل پلیت" (Phil Plait ) در مورد این سحابی نوشته شده که می توانید آن را از اینجا دریافت کنید.

و در آخر NGC5307 در قسمت پایین، سمت راست قرار دارد، این سحابی دارای طرحی مارپیچی و زیبا است. ستاره در حال مرگ این سحابی توانایی مملموسی در چرخش داشته است این در حالی است که همزمان با چرخشش، گازهایش را نیز به سمت بیرون پرتاب کرده و سبب تشکیل این ساختار چند جزئی شده است.

منابع:پارس اسکای

به نظر می‌رسد ردپای شهاب سنگی که احتمالا در حدود ۶۵ میلیون سال قبل دایناسورها و اکثر گونه‌های دیگر حیات در زمین را منقرض کرد، در کمربند سیارک‌ها باقی مانده است.

تحقیقات گروه مشترکی از «موسسه تحقیقات جنوب غربی»(Southwest Research Institute) آمریکا و دانشگاه «چارلز»(Charles) در پراگ، نشان می‌دهد که منشا دهانه «چیکسولاب»(Chicxulub) در شبه جزیره یوکاتان و دهانه «تیکو» در ماه، تکه تکه شدن سیارک «باپتیستینا»(Baptistina) در اثر برخورد با سیارکی دیگر بوده است.

این محققان مشاهدات رصدی و محاسبات ریاضی را به کار گرفته‌اند تا گذشته باپتیستینا و عواقب تکه تکه شدن آن را بررسی کنند. این درحالی است که تنها قسمتی از کار آنان بررسی تاثیرات این واقعه بر زمین و ماه است.

به نظر می‌رسد باپتیستینا که نمونه‌ای از سیارک‌های کاندوریتی کربنی با قطری معادل ۱۷۰ کیلومتر است، از برخورد سیارکی ۶۰ کیلومتری با جسم مادر خود به وجود آمده باشد. ظاهرا این برخورد «خانواده سیارکی باپتیستینا» را به وجود آورده که شامل تعدادی خرده سیارک مشابه با مداری یکسان است. شبیه سازی‌های این گروه، وجود حدود ۳۰۰ جرم با قطر بیشتر از ۱۰ کیلومتر و ۱۴۰۰۰۰ جرم با قطر بیشتر از ۱کیلومتر را در این مجموعه پیش‌بینی می‌کند.

مدار این خرده سیارک‌ها ،بعد از تشکیل، بر اثر جذب و آزاد کردن نور خورشید به صورت گرما٬ بازتر می‌شود. به اعتقاد دکتر «باتک»(Bottke)، پژوهشگر آزمایشگاه تحقیقاتی جنوب غربی، شبیه سازی دقیق این پدیده‌ها و محاسبه مسافتی که هر جرم طی کرده است، نشان می‌دهد که باپتیستینا ۱۶۰ میلیون سال قبل شکسته شده است.

افزایش تدریجی این گروه سبب شده که تعدادی از آن‌ها از کمربند سیارک‌ها به بیرون پرتاب شوند و در مسیر مدار زمین قرار گیرند. محاسبات دانشمندان نشان داده است که در حدود ۲۰ درصد اعضای این خانواده به این ترتیب از آن جدا شده‌اند و در حدود ۲ درصد اجرام جدا شده در مسیر زمین قرار گرفته‌اند. بنابر این تعداد سیارک‌های مهاجم به زمین بسیار افزایش پیدا کرده است.

آمار به دست آمده نشان می دهد که آهنگ ایجاد دهانه‌های بزرگ در ماه و زمین در بازه ۱۰۰ تا ۱۵۰ میلیون سال قبل دوبرابر شده است. دکتر «نسورنی»(Nesvorny) از مرکز جنوب غربی آمریکا می‌گوید:"خرد شدن باپتیستینا در ۱۰۰ میلیون سال گذشته، برای مدتی طولانی منشا برخوردهای فضایی با زمین شد. به نظر می‌رسد که این وقایع مطابقت زمانی خوبی با هم دارند."

دکتر باتک می‌گوید:" ما امروز در پایان این دوره از برخوردها هستیم. شبیه سازی های ما نشان می‌دهند که در حدود ۲۰درصد از سیارک‌های نزدیک زمین (NEO) در گذشته در خانواده باپتیستینا بوده‌اند.

این گروه، سپس با استفاده از شبیه سازی‌های رایانه‌ای به دنبال منشا دهانه‌های چیکسولاب(در زمین) و تیکو (در ماه) رفتند. بسیاری معتقدند که دهانه چیکسولاب، ۶۵ میلیون سال قبل در برخورد «کی-تی»(KT) که منجر به انقراض نسل دایناسورها شد، به وجود آمده است. این گروه نشان داد که به احتمال بسیار زیاد منشا هر دو دهانه از خانواده باپتیستینا است. البته همان‌طور که دکتر «وکروهیلکی»(Vokrouhlicky) از دانشگاه پراگ می‌گوید، این احتمال برای تیکو کمتر است. دانشمندان این احتمال برای چیکسولاب را حدود ۹۰درصد و برای تیکو حدود ۷۰ درصد می‌دانند.

از سوی دیگر،دکتر باتک از رابطه کمربند سیارک‌ها و شرایط طبیعی زمین می‌گوید:"احتمالا حوادث بیشتری در کمربند سیارک‌ها با اتفاقات زمین، ماه و دیگر سیارات مرتبط است. ما در جستجوی آن‌ها هستیم."

نتایج این بررسی‌ها در شماره سپتامبر نشریه نیچر منتشر شده است.

منبع:http://nojum.ir/news/articles/504

دكتر راث بامفورد ، پژوهشگر آزمايشگاه آكسفورد شاير مي گويد" تا زمانيكه مشكل محافظت در مقابل اين پرتو ها بر طرف نشود ، فضا نوردان در مسافرتهاي بين سياره اي با خطر مرگ روبرو خواهند بود. 

دانشمندان ايده استفاده از يك ميدان مغناطيسي براي منحرف كردن ذرات باردار كه توسط فورانهاي خورشيدي و فضاي بين سياره اي گسيل مي شوند را از "كره زمين" عاريه گرفته اند.

سياره ما خطرناكترين پرتوهاي خورشيدي و طوفانهاي ذرات را با استفاده از ميدان مغناطيسي موسوم به "مگنوسفر" كه بصورت طبيعي ايجاد مي شود منحرف و دفع مي كند.   

بامفورد مي گويد " اين راه حل كه طبيعت آن را پيش پاي ما گذاشته داراي جنبه هاي خاصي است كه بسيار جذاب است.

يكي از اين جنبه ها مقايسه سپر هاي مغناطيسي سبك و كم هزينه با سپرهاي فلزي حجيم و سنگين است. هزينه سوار كردن و حمل سپرهاي فلزي بسيار زياد و حركت دادن آنها در فضا مستلزم سوخت زياد است.

بامفورد ادامه مي دهد كه سپر مغناطيسي مزيت ديگري هم دارد. بر خلاف سپرهاي فلزي ، اين سپر بعد از اينكه سالها توسط پرتوها بمباران گردد آلوده به راديو اكتيو نمي شود.

وي مي گويد " براي توسعه اين فناوري جديد مي بايد از دانشمندان دانش همگداخت استفاده كرد زيرا اين دانشمندان در زمينه كنترل ميدانهاي مغناطيسي درون راكتورهاي اتمي تخصص دارند."   

به عقيده بامفورد نخست مي بايد ثابت شود كه يك ميدان مغناطيسي به اندازه يك فضا پيما عملي خواهد بود و اينكه توانائي دفع پرتوهاي كيهاني را خواهد داشت. بعد از مي بايد اين تجربه از آزمايشگاه خارج و بطور عملي بكار گرفته شود. 

پژوهشگران ديگر هم بر اين عقيده هستند كه يك ميدان مغناطيسي رويكردي منطقي براي حفاظت از جان فضا نوردان خواهد بود.

پروفسور روبرت وينگل از كه به مدت طولاني بر روي اين ايده كار مي كند مي گويد" اين يك انتخاب كاملا عملي است". وي به كاربردهاي ديگر اين نوع سپر اشاره مي كند از جمله حفاظت از فضا نوردان در ماه و مريخ كه بقاياي پراكنده ميدانهاي مغناطيسي در آنجا وجود دارند.

همچنين ، مي توان از برخورد پرتوها با يك سپر مغناطيسي بعنوان يك راه بسيار موثر براي شتاب دادن به فضا پيما ها در سفر هاي طولاني استفاده كرد. اين مورد شبيه استفاده از بادبان در يك كشتي مي باشد.

منبع:http://www.parssky.com/news/?NewsID=2044&Cat=Spaceship

ستاره‌های نوترونی محتوی چگال‌ترین ماده‌ی قابل مشاهده در عالم هستند.

این ستارگان جرمی بیس از جرم موجود در خورشید را در کره‌ای به اندازه‌ی یک شهر جای می‌دهند٬ بدین معنا که چند فنجان از ماده‌ی آن‌ها از کوه اورست پرجرم‌تر است. برای مطالعه‌ی این که ماده را تا چه حد می‌توان در طبیعت فشرد، اختر شناسان از این ستارگان به عنوان آزمایشگاه‌های طبیعی استفاده می‌کنند.

«سودیپ باتاچاریا»(Sudip Bhattacharyya) از مرکز فضایی گودارد ناسا و دانشگاه مریلند می‌گوید:" می‌توان ذراتی نظیر کوارک را در مرکز ستارگان نوترونی یافت ولی ایجاد آن ها در آزمایشگاه غیر ممکن است. بنا بر این تنها راه موجود برای شناخت آن‌ها ٬شناخت بهتر ستاره‌های نوترونی است."

دانشمندان در برخورد با این معما باید قطر و جرم ستاره‌های نوترونی را به دقت اندازه گیری کنند. اختر شناسان در دو مطالعه‌ی همزمان، یکی با همکاری آژانس فضایی اروپا، رصدخانه ی پرتو ایکس «اکس ام ام-نیوتن»( XMM-Newton) و دیگری رصدخانه‌ی پرتو ایکس ژاپن و ناسا، «سوزاکو»( Suzaku)، در این راه، قدم بزرگی به جلو برداشته‌اند.

تصویری هنرمندانه  از ديسك داغ در حال چرخش حول ستاره‌اي نوتروني. گاز بخش درونی دیسک با سرعتي معادل چهل درصد سرعت نور در اطراف ستاره‌ي نوتروني مي‌چرخد. دانشمندان با بررسی حرکت این گاز قطر ستاره‌ی نوترونی را اندازه گیری می‌کنند.

باتاچاریا و همکارش «تاد استرومایر» (Tod Strohmayer)، با استفاده از XMM-Newton سیستم دوتایی X-۱ مار (Serpens X-۱) را رصد کردند. این سیستم شامل یک ستاره‌ی نوترونی و یک ستاره‌ی همدم است. آنها خط طیفی اتم‌های آهن داغ را مشاهده کردند که در اطراف ستاره‌ي نوتروني با سرعتی معادل ۴۰ درصد سرعت نور در حال چرخش هستند.

رصد خانه‌هاي پرتو ايكس پيشين، خطوط طيفي آهن را در اطراف ستاره‌هاي نوتروني نمايان ساخته اما فاقد حساسيت لازم براي اندازه‌گيري جزييات شكل خطوط بودند.

به كمك آينه‌هاي بزرگ XMM-Newton ، باتاچاريا و استروماير دريافتند كه سرعت بسيار زياد گاز باعث پهن شدگي نامتقارن خطوط طيفي آهن شده است كه به علت اثر دوپلر و اثرات پرتو افكني پيش بيني شده در نظريه‌ي نسبيت خاص انيشتين باعث اعوجاج این خط طیفی مي‌شود. خمیدگی فضا-زمان به وسیله‌ی گرانش قوي ستاره‌ي نوتروني٬ بر طبق نظريه‌ي نسبيت عام  انيشتين٬ خط طيفي آهن ستاره‌ي نوتروني را به طول موج‌هاي بزرگ‌تر انتقال مي‌دهد.

به گفته‌ی استرومایر: "ما این خطوط نامتقارن را در اطراف بسیاری از سیاه چاله‌ها مشاهده کرده‌ایم ولی این اولین مورد برای ستاره‌های نوترونی محسوب می‌شود و نشان می‌دهد که چگونگی شتاب گرفتن مواد در اطراف ستاره‌های نوترونی تفاوت بسیاری با یک سیاه چاله ندارد و این خود ابزاری جدید برای بررسی نظریه‌ي اینشتین است."

گروهی به رهبری «ادوارد ککت»(Edward Cackett) و «جان میلر»(Jon Miller) از دانشگاه میشیگان، به همراه باتاچاریا و استرومایر، از قابلیت‌های طیف سنجی بالای تلسکوپ سوزاکو برای بررسی سه ستاره‌ی نوترونی که هر یک عضوی از یک مجموعه ی دوتایی هستند٬ استفاده کردند.

یکی از این سه دوتایی همان X-۱ مار بود و نتایج بررسی خطوط طیفی آهن مشابهت زیادی با نتایج رصد XMM-Newton داشت. در اطراف دو سیستم دیگر نیز خطوط آهنی مشابه با X-۱ مار وجود داشت.

ککت می‌گوید:" ما فقط گاز در حال چرخش بیرون سطح ستاره‌ی نوترونی را مشاهده می‌کنیم و از آنجا که بخش درونی دیسک تنها تا سطح ستاره‌ی نوترونی ادامه پیدا می‌کند، این اندازه گیری‌ها اندازه‌ی قطر ستاره ی نوترونی را به ما می‌دهد. طبق بررسی ما٬ قطر یک ستاره‌ی نوترونی نمی‌تواند بیشتر از ۲۹ تا ۳۱ کیلومتر باشد و این با روش‌های دیگر اندازه گیری مطابقت دارد."

میلر می‌افزاید:" اکنون ما با مشاهده‌ی خط طیفي آهن نسبیتی در اطراف سه ستاره‌ی نوترونی، شیوه‌ی جدیدی را براي اندازه گیری قطر آن‌ها پيدا کرده‌ایم. اندازه گیری جرم و قطر ستاره‌ی نوترونی بسیار مشکل است بنابراین ما به روش‌های متعددی برای دست یابی به این هدف نیازمندیم."

فیزیک‌دانان با دانستن جرم و اندازه‌ی یک ستاره ی نوترونی می‌توانند فشردگی یا معادله‌ی حالت ماده‌ی فشرده شده را درون این اشیای بیش از حد چگال توضیح دهند.

اختر شناسان در استفاده‌ای دیگر از خطوط طیفی آهن صرف نظر از آزمودن نظریه نسبیت عام اینشتین، می‌توانند شرایط بخش درونی قرص برافزایشی اطراف ستاره‌ی نوترونی را بررسی کنند.

طبق نظریه‌ی انفجار بزرگ موج عظیمی از انفجار اولیه‌ی عالم در گیتی پخش شده است. با توجه به قدرت اولیه‌ی این موج و سن و وضعیت فعلی جهان، دانشمندان با محاسبات ریاضی پیش بینی کردند که موج حاصل از آن بعد از این همه سال باید در طول موج‌های خاصی از امواج رادیویی در حال انتشار باشد.

در همان ایام که این پیش بینی صورت گرفت به صورت اتفاقی در یک ایستگاه رادیویی٬ نویزی روی باند رادیویی خاصی آشکار شد. نویزی مرموز که از همه جهت به یک اندازه‌ی ثابت می‌آمد. با تطبیق این دو با هم مشخص شد که امواج حاصل از انفجار اولیه به راستی وجود دارند و نام آن را «امواج پس زمینه ی کیهانی» (CMB) نهادند. در واقع می‌توان گفت که پس زمینه‌ی کیهانی، تصویری از دوران کودکی کیهان به ما می‌دهد. تصویری از کودکی جهان در زمانی که تنها چند هزار سال سن دارد.

مقايسه‌ي تابش زمينه‌ي کيهاني و تصوير راديويي. در هر دو ناحيه‌اي با تابش کم انرژي ديده مي‌شود.

به تازگی دانشمندان دانشگاه مینسوتا مقاله‌ای در نشریه‌ی «استروفیزیکال» (Astrophysical Journal) منتشر کردند و توضیح دادند که حبابی خالی از هر چیز را در کیهان کشف کرده‌اند. خالی از هر گونه ماده مانند کهکشان، سحابی، سیاهچاله و حتی خالی از ماده‌ي تاریک.

در این بررسی که در آن از «آرایه‌ی عظیم تلسکوپ‌های رادیویی» (VLA) استفاده شد، دانشمندان به اختلاف دمایی اندکی در محدوده‌ی خاصی از پس زمینه‌ی کیهانی برخوردند. VLA قادر است اختلاف دمایی در حدود یک میلیونیوم درجه‌ی سانتیگراد را آشکار کند.

فاصله ی این حباب خالی از ما نزدیک به یک میلیارد سال نوری است. برخورد با چنین بخش‌های «خالی» چندان دور از انتظار نبود اما ابعاد این حباب خیلی بزرگ است. چنان عظیم که در هیچیک از شبیه سازی‌های کامپیوتری٬ مشابه آن پیش بینی نمی‌شد و این باعث شگفتی همگان شده است.

مقايسه‌ي تابش زمينه‌ي کيهاني و تصوير راديويي. در هر دو ناحيه‌اي با تابش کم انرژي ديده مي‌شود.

این یافته‌ها در پروژه ی «بررسی تمام آسمان» با آرایه ی عظیم VLA در قالب طرح NVSS به دست آمده است. در این بررسی٬ دانشمندان به صورت اتفاقی به کم شدن معنادار تعداد کهکشان‌های واقع در منطقه‌ای از صورت فلکی «نهر» برخوردند.

با بررسی این ناحیه به وسیله‌ی ماهواره ی WMAP در سال ۲۰۰۴ در طول موج پس زمینه‌ی کیهانی، این نتیجه به دست آمد که بخشی کم انرژی منطبق بر آنچه VLA یافته بود در آن منطقه قرار دارد. به این دلیل نام این منطقه را  «لکه ی سرد» (WMAP cold spot) گذاشته اند.

به نظر می‌رسد عامل اختلاف سطح انرژی در پس زمینه‌ی کیهانی در این منطقه٬ نبود ماده باشد.

فوتون‌های پس زمینه‌ی کیهانی می‌توانند با قرار گرفتن در میدان‌های گرانشی عظیم مجموعه‌هایی مثل کهکشان‌ها یا خوشه‌های کهکشانی، نیرو گرفته و با انرژی بیشتری به طی مسیر خود ادامه دهند. مانند آنچه در حرکت «قلاب سنگی»، فضاپیماها برای انرژی گرفتن و پرتاب به سوی مرزهای دور منظومه‌ی خورشیدی از انرژی گرانشی سیارات بزرگ استفاده می‌کنند. پس آن بخش‌هایی از تابش پس زمینه‌ی کیهانی که سطح انرژی بالاتری دارند می‌توانند نشان دهنده‌ی مکان‌هایی با تراکم جرمی بالا باشند.

اما حالت دوم دقیقا معکوس حالت بالا است. انرژی تاریک نقش یک منبع گرانشی معکوس را بازی می‌کند و تاثیری عکس روی فوتون‌های پس زمینه‌ی کیهانی می‌گذارد. در نتیجه فوتون‌هایی که از بخش‌های با توزیع عادی مواد می‌آیند انرژی بیشتری دارند. به همین صورت فوتون‌هایی که از منطقه‌ای خالی از ماده عبور می‌کنند مقدار زیادی از انرژی خود را از دست می‌دهند.

پس منطقه‌ی شناسایی شده در این پروژه می‌تواند نشانگر بخشی خالی در کیهان باشد. منطقه ‌ای که در آن ماده - نه ماده‌ی شناخته شده و نه ماده‌ی تاریک – وجود ندارد. حبابی خالی از همه چیز در عالم یا به قولی دیگر حفره‌ای خالی از هر چیز.

کمتر از یک دهه است ما از روند شتابدار گسترش عالم خبرداریم و همچنین مدت زمان کمی از کشف انرژی تاریک می‌گذرد. انرژی تاریک هنوز به درستی شناخته نشده و خواص و تاثیرات آن را نمی دانیم. بررسی چنین پدیده‌هایی می‌تواند به افزایش دانش و آگاهی ما در زمینه‌ی انرژی تاریک و انبساط جهان و در نهایت شناخت بهتر جهان بیانجامد. پروژه‌های تحقیقاتی اینچنین دانش ما را نسبت به جهان افزایش می‌دهد.